Það er með djúpri þökk og virðingu sem minnst er Bjarna Geirs Alfreðssonar, veitingamanns og frumkvöðuls, sem lést á dögunum. Bjarni Geir fæddist í Reykjavík árið 1951 og helgaði líf sitt matargerð, þjónustu og mannlegum samskiptum. Hann var menntaður matreiðslumeistari, útskrifaður frá vetingastaðnum Óðali við Austurvöll, og var fyrsti neminn sem lauk þaðan námi árið 1972.

Eftir útskrift hóf hann fjölbreyttan og litríkan starfsferil á mörgum kunnuglegum stöðum, meðal annars á Naustinu, á Skrínunni við Skólavörðustíg, á Ask við Laugaveg, og hann stofnaði sjálfur veitingastaðina Grillborg og Versali í Kópavogi, Stélið í Tryggvagötu, Rauða sófann á Hlemmi og Árnesti í Ármúla. Verk hans báru keim af eldmóði, hugviti og trú á íslenska matarmenningu.

Frá árinu 1996 rak hann veitingasöluna Fljótt og Gott á BSÍ, sem varð fljótt eitt kunnasta kennileiti ferðamanna og Íslendinga á ferðinni. Bjarni tók við rekstrinum á tíma þegar veitingasalan var að dragast saman, en með einurð, vinnusemi og ástríðu fyrir góðum mat tókst honum á innan við tveimur árum að snúa rekstrinum við og byggja upp blómlega starfsemi. Hann lagði áherslu á íslenskar hefðir í einföldu og hlýju umhverfi, og sagði oft með brosi að hann vildi bjóða fólki upp á „kjamma og kók"  sem varð landsþekkt slagorð. 

Bjarni var einnig lengi viðlóðinn kaffistofu Samhjálpar, þar sem hann lagði sig fram um að styðja þá sem áttu um sárt að binda. Þar nýtti hann bæði fagþekkingu sína og hlýtt hjarta til að skapa hlýlegt umhverfi og mannsæmandi máltíðir fyrir gestina. Starf hans þar var ekki aðeins þjónusta heldur köllun, og endurspeglaði trú hans á virðingu, umhyggju og reisn allra manna.

Bjarni var tvigiftur, Jennýju Árnadóttur og á með henni dótturina Katrínu og síðar Herdísi Björnsdóttur og á með henni dótturina Bjarneyju. Báðar störfuðu þær ötulega með Bjarna í veitingarekstrinum á hverjum tíma. Börn Herdísar af fyrra hjónabandi eru Rakel og Björn. Fjölskyldan var honum hjartfólgin, og samheldni þeirra einkenndi líf þeirra jafnt innan heimilis sem vinnu.

Áhugamál Bjarna voru fiskveiði, ferðalög innanlands og sund — hann var fastagestur í sundlaugunum á Seltjarnarnesi alla daga vikunnar. Hann hafði einstakt lag á að tengjast fólki, hvort sem var á BSÍ eða í hversdagslegum samræðum við gesti og vini.

Bjarni Geir var maður sem trúði á gildi íslenskrar gestrisni og heiðarlegrar vinnu. Hann var sannur frumkvöðull í íslenskri matargerð og lagði sitt af mörkum til að varðveita þjóðlega matarmenningu á tímum örra breytinga.

Frá félögum hans í Klúbbi matreiðslumeistara hefur borist einlæg þökk og virðing fyrir störfum Bjarna Geirs. Hann var einn af þeim sem lögðu grunn að þeirri menningu sem klúbburinn stendur fyrir í dag — samvinnu, fagmennsku og virðingu fyrir hráefni og uppruna. Margir matreiðslumeistarar minnast hans sem manns sem var alltaf tilbúinn að rétta hjálparhönd, miðla reynslu og hvetja ungt fólk í faginu.

„Bjarni var maður með hjarta úr gulli, ósérhlífinn og stoltur af starfi sínu. Hann trúði því að góð þjónusta og góður matur væru hornsteinar íslenskrar veitingamennsku segir Þórir Erlingsson, forseti Klúbbs matreiðslumeistara.

Minningin um hlýlegt bros hans, glaðværð og óbilandi starfsanda mun lifa áfram í hjörtum þeirra sem þekktu hann.

Minning hans er ljós.

Það er ekkert Guacamole kjaftæði hér